Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

11

mei
2012

In Column

By lastmoment

De digitale supermarkt

On 11, mei 2012 | | In Column | By lastmoment

Ik wil graag van het roken af. Niet een beetje graag, maar heel graag. Toch hoor ik bij de slappe zakken die het heel hard roept; één dag stopt en op dag twee alweer door de knieën gaat. Ik wil ook heel graag 4,5 kilo afvallen. Niet een beetje graag, maar heel graag. Ik heb een abonnement op de sportschool waar ik wel sporadisch gebruik van maak. Maar als het slecht weer is ga ik al niet. Terwijl ik juist de sportschool koos omdat ik dan ook met slecht weer zou gaan. Ik wil graag Italiaans leren spreken. Niet een beetje graag, maar heel graag. Ik had me ingeschreven voor een cursus. Boeken besteld, en ook maar vast voor de vervolgcursus. Ik wil dit echt heel graag.

En ik wil nog veel meer. Iedere dag weer. Gitaar leren spelen. Of piano. Prachtig lijkt me dat. Ik wil graag ballondieren kunnen vouwen. Man wat zou ik de blits kunnen maken. Ik wil graag echt goed leren pokeren. En dan een stoere zonnebril opzetten en maar bluffen. Of juist niet? Iedere dag weer bedenk ik iets. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik wil het. Leren en kunnen. Oud Hollands breien met gouddraad en augurk. Chinees voor beginners, zonder nasi. Snowglobes maken van jampotjes. Groene vingers kweken. Vogels spotten, zonder te kijken. De fiscus tillen, zonder stress. Houtbewerken met naald en draad. Vliegen zonder vleugels. Koeien houden, in eigen schuur. Goudvissen zonder hengel. En zo kan ik uren doorgaan.

Het was niet allen te doen. Niet in één mensenleven. Daar had ik me bij neergelegd, Sommige dingen zouden voor altijd buiten mijn bereik blijven. Ik moest me neerleggen bij dat sombere vooruitzicht. Werken, eten, slapen en hier en daar een neut. Dat zou het zijn. Net als voor iedereen. Accepteren dus. Het zou bij dromen blijven.

En dat was misschien maar goed ook. Ik hoefde niet meer. Ik had ingezien dat niet alles kan en had me er bij neergelegd. Dat gaf rust. Die rust was echter van korte duur. Ik deed een ontdekking. En dat gebeurde niet ineens. Geen lichtflits in mijn kop of een helder moment waarin de wereld even stilstaat. Als een moeilijke puzzel vielen de stukjes langzaam in elkaar. Op mijn iPhone. Bladerend en vegend over mijn scherm. Ik belandde in de “App-store”. Ik had daar al echt wel eens wat opgehaald. Gratis of soms minder gratis. Meestal waren het spelletjes. Of handigheidjes om je gemaakte foto mee op te leuken. Af en toe kocht ik eens iets nuttigs, dacht ik. Om vervolgens te concluderen dat die app die flitspalen verraadt op de Nederlandse wegen niet werkt omdat je weer een paars-witte envelop binnen krijgt. Je moet hem aanzetten onderweg. Vergeten.

Ik bladerde verder in de app-store. Een cursus Italiaans voor twee euro. Chinezen doe je zo voor maar negenenzeventig cent. Een dagelijkse work-out met alarm voor niks! En tot mijn grootste verbazing; stoppen met roken, voor één euro en negenentwintig cent. Mijn hemel. Als een verslaafde haalde ik alles binnen. Ik kan nu vogels spotten zonder te kijken. Met maar drie minuten per dag. Even een oefening maken en ik herken ze direct. De fuut, de zeearend, de geile geelkop en het witte holkruipertje. Wat een guitig vogeltje is dat. Om over de flamingo en de vale gier nog maar te zwijgen.  Ik zweer het, ik zou ze zo herkennen. In mijn tuin. Er gaat weer een wereld voor me open. Er zijn weer kansen. Ik mag mijn dromen weer geloven. Dankzij de app-store. Alles binnen handbereik. Ze hebben daar echt alles. Een supermarkt voor de dromer met “waarmaak aspiraties”. Echt een super markt. Straks ga ik mijn eigen parachute maken in vijf simpele stappen en dan eind van de middag een jeneverstokerij in de kelder bouwen. Prachtig man!

Het is nu gewoon een kwestie van doen. Aanpakken. Actie. Appje kopen en huppakee!

Maar wacht eens even………….. Was dat niet altijd al zo?

De Columnist

Tags | ,

Submit a Comment