Fans zijn er in alle soorten en maten, maar één ding hebben ze gemeen: het zijn bewonderaars en liefhebbers, soms zelfs, zoals het woord al zegt, zeer fanatiek. Door facebook heeft het begrip fan een nieuwe impuls gekregen. Als je iets of iemand liked op de social media site, dan ben je fan van ze. Zo kunnen naast artiesten ook bedrijven een schare fans krijgen. En als je als bedrijf genoeg je best doet raken deze fans enthousiast en betrokken, met een grote kans dat ze jou weer promoten bij hun vrienden. Dat kost moeite, tijd én inlevingsvermogen. Maar gezien de positieve uitkomst is dat het dubbel en dwars waard. Zou je denken..

Want er is ook een andere manier en die heet ‘fans kopen’. Je googled het, krijgt meteen een link als facebookfanskopen.nl te zien en met één druk op de knop (en 39 euro) heb je 1000 fans er bij. Omgekochte fans, dat wel. Maar wat maakt het uit? Hoe meer en hoe groter, hoe beter, is toch het motto van onze consumptiemaatschappij?

Begin maart verscheen Seats and Sofas plotsklaps als hoogste nieuwe binnenkomer in de top 25 van grootste Nederlandse merken op facebook. Het bedrijf zit pas een paar maanden op facebook en heeft al meer dan 112.000 fans. Dit kan natuurlijk als je Ajax of Michael Jackson heet. Maar een meubelketen die ineens zo populair is? En waarvan veel fans uit Rusland en Azië komen? Dat riekt naar pure omkoperij! De interactie op de pagina is ook nog eens bedroevend laag. En dat verbaast me niks. Want hoe kan je een fan nou nog een echte fan noemen als deze omgekocht is? Sinds wanneer kan je oprechte betrokkenheid afkopen? En wat hou je over aan duizenden fans die niet betrokken zijn: wat kortstondige roem, maar daarna vooral een slechte reputatie. Plus een grote deuk in het vertrouwen van de consument. Het schijnt zelfs zo te zijn, dat de (om)gekochte fans vaak niet eens bestaan. Geweldig, zo’n club neppe mensen die door moeten gaan voor jouw enthousiaste achterban.

Zelf ben ik een groot voorstander van organische groei op facebook. Als je een beetje creatief bent, zijn er genoeg manieren om meer fans te krijgen. Bijvoorbeeld:

-       Bedenk originele en leuke winacties, dit trekt altijd nieuwe fans aan.

-       Plaats facebook ads; met voorwaarde dat je het goed target en een visueel aantrekkelijke en opvallende advertentie maakt.

-       Plaats een like button op je website; zorg dat deze goed zichtbaar is.

En als ze eenmaal fan zijn geworden, blijf moeite doen; lever interessante content, die oproept tot interactie, verdiep je in je fans, zoek persoonlijk contact en wordt bevriend met ze! Wedden dat ze blijven hangen.

Voor meer info kijk op fraenz.nl of mail me op rosa@fraenz.nl

danceathepark.nl

En ik wil nog veel meer. Iedere dag weer. Gitaar leren spelen. Of piano. Prachtig lijkt me dat. Ik wil graag ballondieren kunnen vouwen. Man wat zou ik de blits kunnen maken. Ik wil graag echt goed leren pokeren. En dan een stoere zonnebril opzetten en maar bluffen. Of juist niet? Iedere dag weer bedenk ik iets. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik wil het. Leren en kunnen. Oud Hollands breien met gouddraad en augurk. Chinees voor beginners, zonder nasi. Snowglobes maken van jampotjes. Groene vingers kweken. Vogels spotten, zonder te kijken. De fiscus tillen, zonder stress. Houtbewerken met naald en draad. Vliegen zonder vleugels. Koeien houden, in eigen schuur. Goudvissen zonder hengel. En zo kan ik uren doorgaan.

Het was niet allen te doen. Niet in één mensenleven. Daar had ik me bij neergelegd, Sommige dingen zouden voor altijd buiten mijn bereik blijven. Ik moest me neerleggen bij dat sombere vooruitzicht. Werken, eten, slapen en hier en daar een neut. Dat zou het zijn. Net als voor iedereen. Accepteren dus. Het zou bij dromen blijven.

En dat was misschien maar goed ook. Ik hoefde niet meer. Ik had ingezien dat niet alles kan en had me er bij neergelegd. Dat gaf rust. Die rust was echter van korte duur. Ik deed een ontdekking. En dat gebeurde niet ineens. Geen lichtflits in mijn kop of een helder moment waarin de wereld even stilstaat. Als een moeilijke puzzel vielen de stukjes langzaam in elkaar. Op mijn iPhone. Bladerend en vegend over mijn scherm. Ik belandde in de “App-store”. Ik had daar al echt wel eens wat opgehaald. Gratis of soms minder gratis. Meestal waren het spelletjes. Of handigheidjes om je gemaakte foto mee op te leuken. Af en toe kocht ik eens iets nuttigs, dacht ik. Om vervolgens te concluderen dat die app die flitspalen verraadt op de Nederlandse wegen niet werkt omdat je weer een paars-witte envelop binnen krijgt. Je moet hem aanzetten onderweg. Vergeten.

Ik bladerde verder in de app-store. Een cursus Italiaans voor twee euro. Chinezen doe je zo voor maar negenenzeventig cent. Een dagelijkse work-out met alarm voor niks! En tot mijn grootste verbazing; stoppen met roken, voor één euro en negenentwintig cent. Mijn hemel. Als een verslaafde haalde ik alles binnen. Ik kan nu vogels spotten zonder te kijken. Met maar drie minuten per dag. Even een oefening maken en ik herken ze direct. De fuut, de zeearend, de geile geelkop en het witte holkruipertje. Wat een guitig vogeltje is dat. Om over de flamingo en de vale gier nog maar te zwijgen.  Ik zweer het, ik zou ze zo herkennen. In mijn tuin. Er gaat weer een wereld voor me open. Er zijn weer kansen. Ik mag mijn dromen weer geloven. Dankzij de app-store. Alles binnen handbereik. Ze hebben daar echt alles. Een supermarkt voor de dromer met “waarmaak aspiraties”. Echt een super markt. Straks ga ik mijn eigen parachute maken in vijf simpele stappen en dan eind van de middag een jeneverstokerij in de kelder bouwen. Prachtig man!

Het is nu gewoon een kwestie van doen. Aanpakken. Actie. Appje kopen en huppakee!

Maar wacht eens even………….. Was dat niet altijd al zo?

De Columnist

Flyers; ik heb er niks mee. Nooit gehad. Ik vind het slecht voor het milieu, een klerewerk om uit te delen, erger me mateloos aan flyeraars tijdens het winkelen en ik vraag me altijd af wat het nou daadwerkelijk oplevert. Nu zijn er dus genoeg ondernemers die net zo denken over facebook als ik over flyeren. Ze hebben er niks mee. Nooit gehad. Ze vinden het slecht voor hun privacy, een klerewerk om uit te zoeken hoe het werkt, ergeren zich aan de hele hype er omheen en vragen zich af wat het nou daadwerkelijk oplevert.

Vier goede redenen waarom je als bedrijf juist wél voor facebook moet gaan (en dat flyeren moet laten):

1. Via Internet bereik je meer mensen dan via welk ander marketingkanaal ook (30% van de wereldpopulatie zit op Internet). Ga een dag flyeren en je bereikt hooguit 100 man; en het is nog maar de vraag hoeveel van deze mensen je diensten interessant genoeg vinden en op zoek gaan naar je website. Hoe vaak gooi je zelf niet een flyer weg?

2. Je potentiële klanten zitten allang op facebook! Aangezien meer dan 5 miljoen Nederlanders lid zijn van de social media site en tegenwoordig zelfs elke 8^e wereldburger een account heeft, is er een zeer grote kans dat je ze hier bereikt. Terwijl je blij mag zijn dat je jouw potentiële klanten überhaupt kunt spotten tijdens het flyeren.

3. Communiceren met je doelgroep is heel makkelijk! Je facebook fans kunnen op alles reageren wat je deelt via je facebook pagina. Ze kunnen aangeven of ze iets leuk vinden, wat ze er van vinden en vragen aan je stellen; andersom kun je om feedback vragen, of waar je fans behoefte aan hebben. Iedere dag weer kun je de dialoog aangaan. Hoe makkelijk communiceer je tijdens het flyeren? Meer dan een beleefd praatje zal het niet zijn.

4. Je kunt alles delen! Foto’s, video’s, evenementen, links, updates, winacties, aanbiedingen, nieuws enz. En het mooie is dat jouw potentiële klanten dit alles weer kunnen delen met hún vrienden. Facebook is de mond tot mond reclame van de 21^ste eeuw. Het is een flyer, poster en brochure in één en kan iedere dag weer aangepast worden.

Need I say more?

Deze post verscheen op 23 maart 2012 op rosaxpress.tumblr.com

Voor meer info over een business blog op maat of andere vragen mail me op info@rosaxpress.nl

www.kadish.nl

We kunnen het er snel over eens worden dat organisaties niet meer (maar vooral ook niet minder) zijn, dan een netwerk van believers. Believers van het verhaal dat we als collectief uitdragen. En waarin we allemaal een ander taakje hebben. En bij voorkeur zelfs een wisselend taakje of meerdere taakjes naast elkaar. Dan praten we over rollen. Hoofd- en bij- rollen, omdat we allemaal in meerdere zaken goed zijn, dan wel ons breder willen ontwikkelen.

Als we aan die baan nu eens reële complexiteit toevoegen.
Dat de meeste van ons een verschillend bioritme hebben. Of zich in een totaal andere levensfase bevinden.
Dat we per definitie meer sociale contacten proberen te onderhouden dan we aankunnen.
Dat sommigen tijd voor hun hobby’s nodig hebben om in balans te blijven. Anderen als een malle willen sporten.
Een zieke moeder verzorgen, alles met het openbaar vervoer doen, werk en zorg combineren, graag uitslapen, het productiefst zijn ‘s avonds óf een hekel aan files hebben.

En de genadeklap: in alles willen excelleren.

Dan is er als netwerk (noemden we vroeger bedrijven) niets anders dan al die mensen daarin hun keuzes en afwegingen laten maken.

Met heldere afspraken over hun output (noemde ik eerder nog taakjes, je voelt het: het formaliseert al behoorlijk). Maar met vertrouwen in de eigen verantwoordelijkheid als uitgangspunt.

En wat je voor die vrijheid terugkrijgt zou je een goeie deal kunnen noemen: balans, dankbaarheid, dedication, productiviteit én mensen die telkens de bewuste afweging maken waar hun persoonlijk en zakelijk rendement het makkelijkst te vinden is. En mensen die mekaar dagelijks opzoeken omdat ze dat wíllen.

Noem me 1 organisatie die dat geen aantrekkelijke propositie vindt.

Er is een andere valkuil dan die de non-believers vrezen: en dat is dat professionals alleen maar harder zullen gaan werken.

’s Avonds mail op de iPad, onderweg altijd bereikbaar op de iphone,  en zonder scherp onderscheid tussen werk en prive altijd de gewenste ambassadeur voor de organisatie waaraan zij zich in vrijheid verbonden hebben. Sociaal mediaal of live. Maakt nix uit. Dat is een andere valkuil dan gebrek aan controle. Gebrek aan inspiratiekracht is de bedreiging voor leiders. Altijd aan het werk zijn de valkuil voor talentvolle professionals.

Er kan dus geen sprake zijn van ’er aan doen’ of ‘er niet aan doen’.

Het is meebewegen met wat er al lang is. En dat label “Het Nieuwe Werken”is natuurlijk flauwekul. Want er is niks nieuws aan. Totale dikdoenerij om er, zoals gebruikelijk in de corporate cultuur, een projectteam op weg te sturen, een projectplan met SWOTs te maken, een kostenberaming op te stellen. Het is meebewegen met wat er al lang is en wat talenten van ons vragen. Een way of life terwijl er geen andere way meer is. Heldere afspraken maken en de collectieve droom blijven uitdragen, daar moeten leiders hun tijd naartoe brengen.

En laten we er alsjeblieft geen platgeslagen concept van maken. Met een uberhip pand, bergen zitzakken, een coffee-meetingpoint of een sushi-bar. Dat is NIET waar het om gaat. Vrijheid om je keuzes te maken en zo tot persoonlijk en zakelijk rendement komen. That’s all.  Dûh.

Marije Koets

En zo ging het; de paarden verdwenen van de wegen, de ossen van het land. Radio Oranje werd Veronica. De stem van overzees werd een stem van op de zee. De dappere dodo, een volgens mij al lang uitgestorven en nutteloos stuk gevogelte werd tot leven gewekt in een kijkbuis. En toen ging het weer snel. De oorlogen; warme en koude, droegen hun steentje bij aan een industriële revolutie op allerlei gebieden. Zo niet een rots. De weg die was ingeslagen was onomkeerbaar. Mannen op de maan, of in Texas in een studio. Een Russische hond tussen de sterrenbeelden. Het kon niet gekker. We moesten kijkbuizen voor iedereen. Koelkasten. Automobielen voor wie het maar betalen wilde. De huismijt werd niet langer met stoffer en blik te lijf gegaan; nee nee, een zuigende bezem kwam ons verlossen van de stofnesten onder de bedstee. Ook al was dat lastig zuigen aangezien een bedstee een soort ingebouwde kast met een matras van stro was. Maar toch. Zuigen deed ie. De mens was ineens van alle gemakken voorzien. Huisvrouwen hielden zeeën van tijd over. Koffietijd was er echter nog niet. Hans van Willigenburg helaas wel. Daar zou de wereld gelukkig later pas veel later kennis mee maken.

Ontwikkelen, ontwikkelen, ontwikkelen. De eerste PC. Een kast van vijf bij vijf kon uitrekenen hoeveel drie keer drie was. Ook negen. Dat meen je niet!?! Maar toch hoera. Sneller ontwikkelen, nog sneller. Floppy werd CD. CD werd stick. Stickie is nu cloud. In de wolken. Ik zou willen dat ik het verzonnen had. Ineens lijk ik nu heel snel te gaan. Maar ja, op de tijdsbalk van de afgelopen honderd jaar was dit een flits. Nu dus ook. Huppakee. De PC werd ineens draagbaar. De PC werd langzaam telefoon. En diezelfde telefoon is ineens een slag groter. En niet om mee te bellen. Maar wel om dat mee te doen dat wat je inmiddels allemaal ook al kon op je telefoon. In deze maffe ontwikkeling heb je jezelf en passent nog even gediagnosticeerd tot slechtziende om vervolgens op een veel te groot scherm diverse vogels uit een katapult af te vuren op knorrende varkensgezichten die een ei gejat hebben. Ontwikkeling? Waarheen?

Ik heb er al veel gezien. Mensen met zo’n ding. Alsof ze hun leven bij zich hebben. De harde kopie van hun bestaan. Aangevuld met spelletjes en een soort tekstverwerker. Helaas wel met de batterij van een flink aangereden en ter plekke stervend duracell konijn. Twee keer knipperen met je ogen en dat ding moet aan het snoer. Wel een mooi leren flapje over het veel te breekbare scherm en  hoepla onder de arm. Wie doet je wat? Man! Je bent van de tijd. Van deze tijd wel te verstaan. Iedereen wil zo’n ding. De Chinese kinderfabriekjes draaien op volle toeren om aan de vraag te voldoen. Je hoort er niet meer bij zonder. We swishen, vegen, “appen”, tikken en liken ons een slag in de rondte. Op een tablet. Dat was een paar tientallen jaren terug nog chocola. Een hele reep of plak.  Veel chocola, Nou en of.  Ach, we ontwikkelen. Snel. Heel snel. Te snel? Geloof het niet. Het lijkt alleen wel of we geen behoefte meer hebben om ergens echt chocola van te maken.

De columnist

Een TV met dolby surround system? Hadden de Jetsons al. Een apparaat waar je eten in een paar tellen gaar was? Hadden de Jetsons ook al. Een zwevende auto? Hadden ze ook. Die maakte zo’n grappig zoemend geluid, weet je nog? Een robot-butler? Natuurlijk hadden ze die. Rosie heette ze. Met schort en al. En……wat mij als kind het meest fascineerde; een telefoon met beeld. Als ze gebeld werden kon George zien wie er belde. “Calm down kids, it’s the office. I don’t want my boss to see the mess you guys made.” Dat vond ik als kind fan-tas-tisch! Niet alleen dat zwarte bakelieten apparaat wat een monotone rinkel gaf. De veel te zware hoorn naar je hoofd halen en verplicht het hele gesprek rondjes draaien op dezelfde plek. Als de Jetsons gebeld werden konden ze het hele huis doorlopen. Sterker nog; ze konden zelfs naar buiten. Ik verzon dat ze ermee naar de supermarkt konden. En nog een telefoongesprek voeren. En je kunt die ander zien!! WOW! Ik hield mijn fantasie maar voor mezelf. Mijn broers en zus zouden me uitgelachen hebben. “Je ziet ze vliegen. Je bent niet wijs. Dat kan echt nooit hoor” zou zeker de reactie zijn. Ik bestempelde mezelf tot fantast. Iedere keer als ik de Jetsons zag vluchtte ik even mee naar 2062. En droomde dat het wel kon.

Mijn telefoon gaat. Ik loop even naar de keuken want ik heb bezoek. De afwasbrigade kakelt er lustig op los. Ik besluit in de tuin te gaan staan. Met mijn vinger schuif ik het gesprek aan. “Hey man, hoe is het? Waar ben je?” Steevast een van de eerste vragen die we krijgen. Waar je bent. Hoe vaak zal het antwoord op die vraag gelogen worden? Heel erg vaak gok ik. Ik doe het zelf ook. Liggend op de bank met een zak chips en en glas wijn. “hey, euh, ik moet eigenlijk even verder. Moet nog wat afmaken vanavond. Ok? Dus ga even ophangen”.  “Nee sorry ben druk nu.” Ik neem een slok van mijn koffie en ga verder met naar buiten staren. “Moet even ophangen. Sorry.” Wat dat dan ook is; even ophangen. Onze kinderen weten echt niet waarom we dat woord nog gebruiken.  Ophangen. Dat is echt  heel erg 1980. Deze term doorstaat gewoon de tand des tijds. Prachtig.

Helaas zijn dat soort leugentjes bijna verleden tijd. Niet meer liegen dat je onderweg bent. Nooit meer zeggen dat je vergadering uitloopt. Geen leugens meer. Geen smoesjes meer. FaceTime. Zien, en gezien worden. Je veel te brakke hoofd in een te klein schermpje. Je hoofd ziet eruit als een verkleurde suikerbiet met ogen. De verhouding klopt niet. Pas als je je armen helemaal strekt ben je tevreden met het beeld. Logisch. Mijn telefoon gaat. Ik sta nog in de tuin. Ik schuif het gesprek aan. “Hey man, je staat in je tuin! Hoe is het?” Ik antwoord. “Wie zijn er allemaal dan? Laat eens zien!” Met mijn telefoon vooruitgestoken als een soort metaaldetector loop ik door mijn huis. Ik ben nu niets meer dan een soort hou-me-even-vast-standaard terwijl de gesprekken van mijn beller van de ene naar de andere aanwezige in mijn woonkamer schieten. “Hou die telefoon eens stil man!” Ik denk aan George Jetson. Het is zover. Gezichtstijd. Nu al?  2062? Mijn fantasie verdwenen. De toekomst het heden.

De columnist

Toen maakten we zogenaamd interactieve sites. Vooral druk met hoe we dan gevonden moesten worden door de consument (??). Alles voor de consument. We ontkenden een onmiskenbare realiteit (toch knap). Dat mensen (want dat zijn consumenten over het algemeen…) niet gevonden willen worden. Maar willen vinden. Iets vinden en ergens iets van vinden.
Maar vooral onderdeel van een realiteit willen zijn- het liefst eentje die ze zelf kunnen beïnvloeden en waar ze er toe doen.

En toen we daar ons hoofd omheen probeerden te krijgen en YouTube al lang meer views genereerde dan onze versnipperde gesegmenteerde TV zenders ooit kunnen bieden, kwam die gekke consument met weer iets nieuws. Het moest duurzaam. Nabuurschap en nalatenschap. Waarden waar de gemiddelde marketeer nou niet direct van wakker ligt.

En dus maakten we het logo groen. Pikte niemand natuurlijk. En terecht. Achter de façade van duurzaamheid zitten waarden die je moet willen zien. En op die behoefte moet je anticiperen. Niet omdat ‘de consument’ het zo aantrekkelijk vindt, maar omdat je het zelf wilt.  Pff zwaar vak die marketing.

Geluk is er ook zo één. Merken, producten en proposities moeten ook bijdragen aan ons geluk. Een groteske gotspe. Onmogelijke opdracht bovendien. Want geluk is vooral een voornemen van de ontvanger- geen belofte van de zender.

Er is maar 1 antwoord. En niet eens zo complex. Word als marketeer mens. En ervaar zelf. En durf op je intuitie, buik en gevoel te varen. Geloof wat je zelf ervaart. En geloof vooral wat je zelf vindt.

Maar misschien is dat voor de marketeer complexer dan we denken. Dat mens worden.
Marije Koets

Kijken kost tijd.

Merken snappen al decennia dat beleving de enige echte waardecreatie vormt. Maar ook hier ontbreekt vaak de authenticiteit.

Wordt er geduwd op gemakkelijk sentiment of belerend aan mijn waardepyramide geschud.  ik wil geen setje nieuwe aangeleverde waarden of de suggestie dat ik ondeugdelijke keuzes maak. wel wil ik getriggerd worden op werkelijke betekenis. Woorden vertekenen en woorden vullen de ruimte die ik nou juist liever leeg laat. Beelden komen interpretatie-vrij binnen. Daar mag ik mee spelen. Die mogen mij ontroeren en jou ergeren. Daarom mijn betoog voor beeld zonder conceptkader. Want als het beeld mij raakt sta ik open voor de beleving.

Esthetiek vormt een doel op zich- niet omdat het zicht- en meetbaar ergens toe leidt, maar gewoon om te ervaren wat een verbluffende schoonheid je dagelijks omringt. Weg van het gemak, de routine en de ingenomenheid naar onbevangen gewaarworden (lijden, beseffen, ontmoeten, aanraken, wathever). Niet als hype of als cultus, dan schiet het zijn doel voorbij. Bewust energie stoppen in kijken geeft een gigantisch rendement.

Voor de beginner: start met bijzondere fotografie. Onbevooroordeeld ervaren is niet iets wat je op-instant-bevrediging-verknipte-mind meteen als route ambieert. Maar ook hier baart oefening kunst. En tegen de tijd dat een eerste aanblik oprecht ontroert neem je een volgende hobbel. Je gaat moderne kunst ervaren. In stilte, zonder doel, weg uit je hoofd maar naar je buik. en tegen de tijd dat je je niet meer kunt voorstellen ooit in dat estethische vacuum te hebben geleefd ga je kijken. gewoon echt kijken. en dan zul je meer voelen tijdens het kijken dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden.

Een braakliggende kans voor de merken die dat begrijpen. En ons kijkvermogen uitdagen.
(met als prachtige bijvangst een collectief kunstgevoel)

Een manier van leven gericht op persoonlijke groei vanuit een open blik op alles (álles) wat mooi is- of zou kunnen zijn.

Alsof er een keuze is.

Kijken jij!

Marije Koets