Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

09

aug
2012

In Column

By lastmoment

Goud!

On 09, aug 2012 | | In Column | By lastmoment

Ik was erbij. Ik heb het gezien. Ik heb geproefd van het allergrootste sportevenement ter wereld. De Olympische Spelen. Ik heb sporters hun opwachting zien maken in een kolkende arena. Ademloos naar hun warming-up zitten staren. Wat een gevoel moet dat zijn. Op jacht naar goud. Het was toch de halve finale. Dan ben je er bijna zou je zeggen. Man man, wat een zenuwen. Het Olympische virus grijpt wild om zich heen en heeft mij direct in zijn greep, een houtgreep. Ippon. Einde oefening. Ik ben verkocht.
Ik kijk om me heen in het speciaal voor dit toernooi gebouwde stadion en denk alle nationaliteiten te herkennen. Naast elkaar. In veel gevallen de vlag van het moederland vol trots om de schouder. De camera zoeft over de menigte heen en een Pakistaan vijftig meter verderop herkent zichzelf op het grote scherm in het stadion. Ook voor hem een scheutje eeuwige roem. De Nieuw-Zeelander daarachter lukt het ook om met een halve zwaai en wild schuddend hoofd hiervan zijn deeltje op te eisen. De Pakistaan ziet op het scherm vóór zich de hysterische Nieuw-Zeelander áchter zich en samen vieren ze hun herkenningsfeest. Mooi om te zien. Sport verbroederd. De spelen verbroederen. En ik was er gewoon bij.

London 2012. Indrukwekkend. Wat een organisatie. De hele stad ademt Olympische lucht. Op iedere hoek van de stad staan vrijwilligers klaar om alle bezoekers te voorzien van richting. En advies. Of een praatje. Iedereen doet mee. Iedereen is vrolijk. Londen is trots op zichzelf. En terecht. Lord Nelson kijkt tevreden vanaf zijn hoge sokkel neer op Trafalgar Square en “zijn” Londen. Op Parliamant Square houden Churchill, Mandela en Abraham Lincoln een oogje in het zeil. Ik rij hier langs in een bus en krijg kippenvel. Wat een stad.

Schuin tegenover Downingstreet 10 stopt de bus. Alsof het niets is. Het is vanaf hier nog maar een klein stukje lopen naar het stadion. Het wordt een parade. De Olympische banieren wapperen vol enthousiasme op iedere hoek. Samen met de “Union Jack”. Nou de “Union” heeft het voor elkaar. Wie die Jack ook moge zijn. De Horse Guards verroeren zich niet als wij ze passeren. Onverstoorbaar als altijd. Vroeger was dat uniek, nu staat de halve stad vol levende standbeelden die bij het werpje van een pondje een andere houding aannemen. De Horse Guard echter niet. Spelbreker. Ik vis mijn pondje tussen zijn laarzen vandaan en wandel verder richting stadion. Bij de controle om de Olympische zone binnen te komen (het gaat nu echt beginnen!!) knalt de vriendelijkheid me in mijn gezicht. Ik ben oprecht verbaasd over zoveel vriendelijkheid en word er vrolijk van. Zo wil je iedere dag wel door de douane en controle. Zelfs het afpakken van mijn deodorant is een feestje. Nog één stap en we zijn binnen. Nu even opschieten want we zijn aan de late kant. Ticket laten zien en snel deze tijdelijke stadiontrappen op, en de Olympische Arena in. De spelers maken net hun opwachting in het stadion. Het virus grijpt me direct.

En dan gaat het mis. Beachvolleybal. Echt mensen; alles klopt in Londen. De sfeer. De mensen. Het Olympische virus. De spanning. De honger naar een medaille. Het “Ik ben erbij” gevoel. Het kippenvel. De stad. Alles! En dan krijg je beachvolleybal te zien. Zit je ineens op een camping met tante Bep te kijken naar een potje kutvolley. Vier mensen die spartelen in het zand en elkaar een half uurtje bestoken met laffe kutballetjes en kutlobjes. Twee setjes. Een dansgroepje in de time out. Een happymaker om applaus op te wekken. Ik knijp in mijn wang om te zien of ik droom. Nee het is echt waar. Vanavond is er vast ergens in het Olympisch dorp bonte avond. Dan doet Nummerdor een liedje van Toon Hermans. Schuil begeleidt hem op neusfluit. Maar niet te laat maken hoor. Want morgen wacht de vierkamp; sjoelen, zaklopen, koekhappen en spijkerpoepen. Spannend hoor, want die dekselse Italianen zijn stiekem goed geworden in het sjoelen. En de Cubanen zijn toch wel weer de favorieten voor het koekhappen. Alhoewel ik daar de Denen ook nog niet echt uitvlak.  Maar goed, er liggen wederom medaille kansen. Zeker ook omdat Schuil’s zaklopen fantastisch is. Daar moet het eigenlijk mee gebeuren. En dan bij de andere onderdelen niet teveel verliezen. Dan moet het kunnen, een Olympische medaille. Goud! Goud! Goud! Ik vraag me af of ik erbij ben…..

De Columnist

Submit a Comment