Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

27

sep
2012

One Comment

In Column

By lastmoment

OccupyPhone

On 27, sep 2012 | One Comment | In Column | By lastmoment

Verbaasd is het juiste woord. Verrast mag ook nog. Dat lijkt soms hetzelfde, heel vaak zelfs, maar nu niet. Waarom niet? Omdat ik het nu allebei was. Simpel. Maar waarom verbaasd dan? En verrast? Ik leg het je uit.

Ik ben een man. Begin dertig en ben best wel een beetje, zoals iedere kerel denk ik, en echt niet overdreven hoor, bezig met snufjes, gadgets, nieuwe dingen en de nieuwste technologische ontwikkelingen. Ik ben ook diegene die wel ooit een te dure blue-ray player heeft aangeschaft puur om naar te kijken. Maar dan echt alleen naar het apparaat zelf. Wist ik veel toen ik dat ding kocht. Inmiddels blijkt dat dat apparaat enkel tweewekelijks een gele lap over zijn snufferd krijgt en verder niks. Niets. Er gaat geen blue-ray disc in. Nooit! Nou ja nooit; ooit één keer. Een kutfilm ook nog. Niet eens afgekeken. Verder staat ie daar maar gewoon te staan. Doet totaal niet mee in het leven van mijn woonkamer. Dood spelen, dat doet ie. Speelt ie met verve die rol, dat wel, maar ook tegen zijn eigen zin in denk ik. Ik heb hem eigenlijk al uit zijn lijden verlost. De stekker is er al een tijdje uit. Ik ben alleen te lui om het apparaat ook daadwerkelijk uit mijn videomeubel te halen. Dus daar staat ie dan, de nietsnut. Want even dacht ik in de, inmiddels ook bijna overleden, videotheek dat blue-ray de toekomst zou zijn. Alle DVD-hoesjes veranderde in een iets kleiner formaat. En werden blauw. Blue. Paste precies bij de naam. Blue-ray. Toeval bestaat niet. Langzaam moest de overgang naar blue-ray plaatsvinden. Heel langzaam ging dat, dat weet ik nog wel, en toch dacht ik: “Dit is dus het nieuwe film kijken”. Ik stelde me dat voor, de nieuwe wereld van het film kijken. En niet alleen kijken, nee nee, ineens was daar blue-ray en kon ik het ook echt beleven.

Je moet wel even weten; ik ben gek op film kijken. Dus ik wilde dat dan ook wel “echt” beleven.  Ik vond het altijd al prachtig om in de videotheek te snuffelen naar de nieuwste films (waar ik nooit lang voor hoefde te snuffelen trouwens, want daar stond heel groot “NIEUW” boven) of  naar de oudste en beste klassiekers die ik ooit om wat voor reden dan ook gemist had. Ook die diende zich nu dankzij blue-ray opnieuw aan; opgepoetst en wel door de director én ook nog in HD. En vele extra’s! Een nieuwe jas, een nieuwe tijd. Mijn filmhonger zou in deze nieuwe stijl gestild gaan worden. Dat stillen ging daarvoor met gewone DVD al heel lang goed. Dus ik moest voor deze overgang wel klaar zijn. Ik wilde mee in dit nieuwe tijdperk. Wow man. Ik kocht snel zo’n ding en was er dan ook echt klaar voor. Kom maar op!! Dacht ik……..nog.

Wist ik veel dat ik net na aanschaf heel snel gefopt zou worden door de “on demand” knop van mijn afstandsbediening.  Nondeju! Dat voelde een beetje als het ouderwetse portemonneetje aan een visdraadje. Ik zag het. Ik wilde het. Voelde het al bijna. Dacht ook dat ik het had. En het was, zoef zoef, weg. Raar moment. Ineens was het verdwenen voor mijn gevoel.  Niet direct beseffende dat daarmee ook, net zo snel, het bestaan van de videotheek, zoef zoef, verdween. De videotheek. Een jong oud begrip. Want dat heeft alles bij elkaar dus maar zo’n vijfentwintig jaar geduurd. Om en nabij. Van betamax tot blue-ray. E basta. Wie komt er vandaag de dag nog? Wij huurden vroeger thuis bij de videotheek wel eens op zaterdag een videorecorder. Huurde ja. Met het hele gezin erheen vol spanning, en terug vol geluk. Daar namen we dan eigenlijk niet echt wat mee op of zo hoor, kon geloof ik ook niet eens. Die naam “recorder” sloeg bij ons thuis toen in ieder geval nergens op.  Maar fuck it. Kon ons het schelen, we mochten  allemaal één film kiezen.  Bij de videotheek. Prachtig. Volgende dag het hele zooitje terugbrengen. Dat was feest man bij ons vroeger. Tot blue-ray kwam. Blauwe ray. Finito. Adieu. Bye.

Ik voelde me oliedom. Waarom wilde ik toen toch dat gekke apparaat? Het was heel onhandig eigenlijk. Al die extra menu’s, extra features en zelfs spelletjes waar ik niks mee kon en deed. Het beeld was ook echt niet beter, al beloofde ze van wel.  “Oh ja, veel scherper.”  Ja tuurlijk, ammehoela, niks scherper. Ook niet qua prijs trouwens. Het leverde me niets meer op dan wat ik altijd al gehad had; de film zien die ik wilde zien. Ik voelde me genept. Eigenlijk door mezelf. Ik hield mezelf namelijk voor dat ik de snelheid van de  technologische ontwikkeling bij moest benen. Zetten we stap twee? Of drie? Of vier? No problem! Ik ben erbij. Ik koop die rotzooi wel. Ik doe wel mee. Snap er geen reet van hoor, maar ik koop het wel. Waarom? Bang om stil te staan? Bang om iets te missen? Bang om niet meer mee te doen? Zoiets? Geen idee wat mijn drijfveer was.

En nu verbaast. En verrast. Of allebei tegelijk. Ik zie namelijk in het journaal landgenoten in Duitsland in een slaapzak voor een winkel liggen. Huh?? Er komt een nieuw apparaat op de markt. Nou ja nieuw. Het is drie nano millimeter dunner dan zijn voorganger. En een kwart centimeter langer. En je kan er weer mee bellen. En foto’s maken ook. En de batterij gaat nu twee keer kakken langer mee. En nog veel meer nieuws wat je niet merkt. Alles is eigenlijk anders. Alles. Dat zeggen onze landgenoten in die slaapzak. Die liggen te wachten. Daar verderop. In Duitsland. Hallo??? Zie je jezelf al in een slaapzak voor de Kaufhoff in Kleve liggen omdat Philips met een nieuwe, sterkere, lichtere, gezellige en wittere magnetron komt? Nee toch? Of voor de Schaushop in Kutterden omdat Braun zijn tandenborstel heeft verbeterd? “Vanaf nu plak weg zonder poetsen.” Hup, daar ga je dan weer; thermoskan onder je arm, slaapzakkie uitrollen en wachten tot een Duitse haan je in drie keer wakker kraait? Met vijftig andere debielen? Nee toch zeker? Iedereen verklaart je hopelijk hartstikke voor gek. Terecht. Ik ook. Dan ben je namelijk ook echt niet goed bij je hoofd!

Het was ook gewoon echt hoor. Niks verlate 1 april grap. Ik zag het toch? Misschien heb je het zelf ook wel gezien. Het rare is, ik hoor daar niks over. Van niemand. Ook niet dat het misschien ook maar een klein beetje gek of raar is. Van he-le-maal niemand. Sorry hoor, maar dat verrast je toch? Ik ben er echt verbaasd over! Alsof dat normaal is? Niet toch? Of wel? Ben ik dan gek? Vast wel. En ach, als ik er nu weer over nadenk, dan denk ik  ergens ook wel, aan de andere kant, ieder zijn ding, zijn gekte, kronkels en behoeftes. Natuurlijk joh. Waarom ook niet? Kan mij het ook schelen. Ga je toch lekker in de rij liggen voor een glazen telefoon. Een glazen telefoon, wie verzint het überhaupt? Goede vraag, maar ik ben inmiddels wel mooi bezig aan mijn vijfde of zesde exemplaar. Glijdt gewoon uit je zak. Doffe knal. Een moment van hoop. Oprapen. Omdraaien. Ja, de groeten. Byephone. Ik ben dus net zo maf. En als scherven echt geluk brengen ga ik een zonnige toekomst tegemoet. Dat dan weer wel. Maar echt mensen, gewoon doen. Blijf het willen. Feel the vibe! Hebben hebben hebben. Meedoen meedoen meedoen. Nieuw Nieuw Nieuw. Lig je over drie jaar ergens in een rij voor een robothond van crêpepapier. Ben je straks bij een  winkelcentrum aan het kamperen voor een  slimme staafmixer die loopt op zonne-energie en ook de tuin bijharkt. Of slaapzakkie uitvouwen voor een scooter van katoen met ingebouwde navigatie en 3D bril. “Dat kijkt echt anders!” Lekker blijven doen. Ik ben gelukkig ooit wakker geworden, gewoon thuis, met een blue-ray speler en heb me toen direct vrijwillig aan alle kanten laten inhalen door de veel snellere technologische ontwikkelingen. Ik kom ze wel weer ergens tegen onderweg, dat is zeker. Maar ik ga nergens voor in de rij liggen. Nooit. Donder op. En waarom niet? Omdat ik weet dat ik uiteindelijk ook voor de bijl ga en toch weer mee ga doen.

Maar tot die tijd bepaal ik zelf het tempo…..

De columnist

Comments

  1. De byePhone! Hahaha

Submit a Comment