Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

07

jun
2012

4 Comments

In Column

By lastmoment

Oranjecrisis!

On 07, jun 2012 | 4 Comments | In Column | By lastmoment

“Omzet supermarkten afgelopen weken flink gestegen.” Ik lees deze headline op NU.nl denk ik. Of in de krant. Ik weet het niet meer. Maakt ook niet uit. Het is natuurlijk een opvallend bericht. Ik bedoel; Het is toch nog steeds crisis? We moeten toch allemaal de broekriem aantrekken? We kunnen toch niet meer, meer en meer? Het was toch op? Het doek is toch gevallen? De rek is er toch uit? De portemonnee toch leeg?

En dan toch dat bericht!? Het zet me aan het denken. Natuurlijk weet ik waar het door komt. Fluppies, wuppies, vogeltjes en plakplaatjes. De oranjegekte is weer losgebarsten en ineens is het dan geen crisis meer. Het is een bekend fenomeen; in tijden van economische recessie richt het volk zich op de sport. Als uitlaatklep, als vlucht uit de misère. Zo was het in 1934, en zo is het nog steeds in 2012. Althans dat doet men ons geloven. Ze scheppen voor ons een romantisch beeld; samen in de put, en samen achter “ons” oranje. Allemaal gelijk en allemaal evenveel honger, die filosofie.  Sympathie kweken. Verbondenheid. We zijn één!

Nou, die oranje vlieger gaat mooi niet op.  Ik kom toevallig ook buiten en zo. Ik zie dingen. Op straat ook. Ik zie een gezin met twee overvolle karren de supermarkt uit rijden. Zijn Adidas trainingsbroek hangt net onder de bilnaad. De witte sportsokken staan prachtig in de badslippers. Het sjekkie op de lip, de veel te vette, licht behaarde pens die zichtbaar is tussen zijn Nike-polo en de trainingsbroek, én  het ongeschoren gezicht verraden een hardwerkend leven. En nu welverdiend  één dagje doordeweeks vrij. Boodschappen doen met moeders de vrouw. Toch? Terwijl de viernentwintig anderhalve literflessen Coca-cola in de achterbak van Opel Manta worden getild, schreeuwt hij één van zijn vier kinderen toe om “effuh die zakkuh sjips uut de krat te tellen.” Ik zie de iets, nou ja iets, veel te vette achtjarige met oorbel en tatoeage de zakken chips uit de krat pakken, en op de achterbank gooien. Dat is toch geen tellen! Ik neem aan dat deze meneer tillen bedoelde en zich even in de uitspraak vergiste. Op zijn vrije dag. Lekker ontspannen. Kan toch gebeuren? De zakken die net de auto in gegooid zijn vliegen één voor één weer de parkeerplaats op. De vader, nu druk bezig om vier kratten Heineken (met oranjeshirts) in de Manta te stapelen, zet de laatste krat weer neer en vliegt naar de zijkant van de auto. Met een ruk heeft hij een roze meisje in zijn hand die zich bijna verslikt in haar frikadel. De moeder pakt haar over en sleept haar naar de stoep. “Blief jij maar ekkes hier staan!!” Het meisje knabbelt angstig verder aan haar frikadel. Een snelle blik op de achterbank bij het passeren van de auto leert me dat er onder de twintig flessen gele frisdrank en tien dozen vriesvet van de Mora nóg twee kinderen zitten. Heel goed; het hele gezin helpt mee de boodschappen naar huis te krijgen. De iets te grote moeder, die een ketting met haar eigen naam draagt in sierlijk gevormde gouden letters, maakt alvast een zakje chips open. Op de bijrijders stoel begint ze lekker te kraken op zoek naar de oranjestickers onder in de zak. Het duurt niet lang of ze heeft de sticker te pakken. “Kiek! Duisteland! Die mostuh we nog!” Twee armen onder de flessen gele fris proberen een juichbeweging te maken. Yes! Duisteland! De  vier laatste blikken knakworst worden in de achterbak geheveld. Achterklep dicht na drie keer drukken en de vader sleept het roze meisje van de stoep weer naar de auto. Hij smijt de deur dicht en loopt naar de bestuurderskant. Even de oranje spiegelhoezen goed zetten, de vlaggen op het dak weer recht.  In de auto nu, het hele gezin. Hij steekt een sigaret op en haalt de bon van de kassa uit zijn zak. Om deze direct weer uit het raam te gooien. Er zat namelijk iets in de bon; vijf zakjes paniniplaatjes. Hij maakt ze allemaal open. Gejuich klinkt op de achterbank. Kennelijk hebben ze een goede vangst. De Manta start en met een dikke zwarte rookpluim verlaat de auto de parkeerplaats. Bij de drempel even voorzichtig want de auto ligt zo laag op de grond dat er geen paniniplaatje of geluksvogeltje meer tussen kan. Dus crisis?? Vast wel. Maar nu maar even niet!

Hup Holland Hup!

De Columnist

Comments

  1. Zo zie je maar weer dat we crisis kunnen oplossen met samenhorigheid!

  2. Samen staan we sterk. Lekker stukje weer.

  3. De straten kleuren oranje..daar gaan we weer, ellende!

  4. Wie is deze schrijver. geniaal weer. hij vangt steeds mijn gedachten in perfecte zinnen zo lijkt het.

Submit a Comment