Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

22

dec
2012

In Column

By lastmoment

Proosten

On 22, dec 2012 | | In Column | By lastmoment

Ik proostte. Met mezelf. In de lucht. Moet je eens doen. Is echt raar. Want normaal als je proost kus je lichtjes met jouw glas het glas van de ander en dan maakt dat zo’n leuk geluidje. Een feestelijk geluidje. Niet te omschrijven. Daar moet je voor proosten. “Kling kling? Plong plong?” Soms ook “tik tak”. “Klats klats” klinkt het enkel in enthousiasme. De wilde zatte proost, u kent hem vast en zeker. Sierlijk proosten doen we liever. Glaasje bij het voetje vasthouden en nog belangrijker; elkaar aankijken. Want anders heb je zeven jaar slechte sex. Zegt men. Ik ben het weleens vergeten; iemand aankijken. “Hallooooooo!!! Wel aankijken!” Oh ja. Steevast de vraag toch stellend; “Waarom dat aankijken ook alweer?” “Zeven jaar slechte sex. Duhuh.” Niet gekeken, én toch sex. Die theorie kan dus ook de prullenbak in. En toch doe je het, aankijken. stel je voor. Nu zit ik alleen op vrijdagavond. Half twaalf ’s avonds.

 

Ik zit op mijn te harde, maar zeer fashionable driezitter. Je hebt ze weleens gezien; zo’n bank die mooi staat, maar niet zit. Mooi staan is echter geen optie, en zitten op dit design rotsblok al helemaal niet. Ik kies voor nonchalant hangen. Geen idee waarom deze houding. Niemand ziet mijn krampachtig, doch stoere “prima-bank-houding”. Ik verbaas mezelf met deze ongemakkelijkheid. De meegeleverde, in dezelfde stof als de bank, kussens zijn van dubbel gewapend sierbeton. De bijgeleverde  (“voor wat kleur in de kamer”) deken zal de verzachting moeten brengen. Het werkt ook nog. Na wat twijfelend, fronsend en quasi overwegend heb ik toch de schijnbaar mooie Bordeaux opengetrokken en een goed proostbaar glas ingeschonken. “Een mooie Bordeaux”; dat moet het zijn. Ik heb geen flauw idee. De meneer in de wijnwinkel (die en passant en niet eens stiekem ook jägermeister, blauwe drankjes en vuurwater verkoopt) vertelde me dat deze fles “absoluut geschikt voor een bijzonder moment” is. Op de vraag of de inhoud van dezelfde fles mij ook zou bekoren antwoordde hij enkel door met een zure blik over zijn leesbril heen te kijken. Ik durfde verder niets te vragen. Maar goed.

 

Ik nestel me op de modieuze rots. Trek het tafeltje waarop het glas mooie Bordeaux staat wat dichterbij zodat ik niet teveel hoef te bewegen. Het risico, al liggend op deze immense steengrill, op blauwe plekken is te groot. Ik probeer wat tijd te doden door te zappen en zoek tijdens het zappen naar de tijd op het tv-scherm. Nu denkt u wellicht: “Zoeken? Dat staat gewoon in beeld toch?” Bij u vast wel. Niet bij mij. Ik heb namelijk sinds kort UPC Horizon. Daarmee scheen tv kijken een nieuwe dimensie mee te worden. En warempel, het is waar. Wat een sensatie op tv gebied! Ik beloof u; u ziet nog eerder live uw kerstboom ineens al zijn naalden verliezen dan dat u snapt hoe UPC Horizon werkt. Laat staan dat u te zien krijgt wat u wilt. Dit is het eerste digitale fata morgana; Horizon van UPC. Als u het heeft beseft u pas hoe treffend de naam is. Maar dat terzijde.

“Hoe laat is het inmiddels?” Vijf voor twaalf al geeft mijn horloge aan. Nog vijf minuten maar dus. De mooie Bordeaux verspreidt inmiddels haar geur. Het zal wel een bijzonder moment zijn. Alleen om 0.00u. Is er echt geen klok op tv? Van de NOS of zo? Aftellend net als vroeger en altijd? Oh nee kut, ik heb UPC. Ik tuur (lees: zap) tevergeefs langs de horizon en er is zoals verwacht nergens een klok te vinden. Da’s toch ook jammer? Juist op dit moment is er geen officiële, overheidsgestuurde en door geldklop B.V. gesponsorde klok te vinden.

 

Dat wordt dan serieus horlogewerk. Nou ja horloge, het waterbestendige plastic ding om mijn pols waar twee Pakistaanse meisjes minstens twee uur aan hebben zitten freubelen en wat toch de tijd vertelt. En dat voor zes roepia. Of 150€. Basic rotzooi horloge dus, fijn dat het nu werkt, maar helaas geen vuurwerkachtergrond of uitbundig aftellen al schreeuwend naar de tv waardoor het net lijkt alsof je zonder die klok de tel kwijt raakt. Ik kruip voorzichtig over mijn betonnen ligplaats en grijp het voetje van het glas met daarin de mooie Bordeaux. Bijna is het zover.

 

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1,……….stilte. Ik hef mijn glas vol opwinding en toch ook een lichte angst. Wat nu?

Helemaal niets. Ik hou mijn adem in. Ik hou mijn adem bewust lang in om maar geen geluid te hoeven missen. Een knalletje misschien? Een vonk? Een trilling? Een iets? Niets? Niets! Ik blaas opgelucht uit. Neem een slok van de mooie Bordeaux en proost in de lucht en met niemand. Het is 22 december. Net als vorig jaar, en net zoals de komende weet ik veel hoeveel jaar. We zijn er nog en tellen door, of af, ligt eraan hoe je het bekijkt.

 

Met een ferme teug sla ik de, bij nader inzien toch niet zo, mooie Bordeaux achterover. Ik klim van mijn fancy rotsblok en huppel naar bed met de wetenschap dat het dus ook wéér gewoon Kerstmis is over 3 dagen. Einde van de wereld? Helemaal niets van dat alles. Maya’s? Manee’s!! We mogen nog. We moeten nog! En weet u? Ik heb er echt enorm veel zin in. Samen. Met u. Ik wens u daarom voor nu alvast een prachtige kerst en dito jaarwisseling. Met klok, vuurwerk, mooie horizon, liefde, gezondheid en één afspraak die ik nu met u maak; kijk elkaar in godsvredesnaam aan tijdens het proosten. Je weet nooit, het zou tóch zonde zijn!

De columnist!

Submit a Comment