Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

12

apr
2012

In Column

By lastmoment

Tablet

On 12, apr 2012 | | In Column | By lastmoment

Ik schrijf veel over vroeger. Dat vroeger dingen beter waren. Of leuker. Spannender misschien. Dat is natuurlijk niet waar. Ik kan me geen tijdperk bedenken waarin de ontwikkeling zo snel gaat. En wij zijn erbij. Het gebeurt nu. En hup, het is geschiedenis.  Het verleden is een makkelijk perspectief. Daarin weet je nu wat je had. Ja nu. Makkelijk praten. Gaat het nu wel sneller? Of denken wij dat maar? Ik denk dat de overgang van paard en wagen naar auto toch ook wel behoorlijk heftig moet zijn geweest. “Oh da’s Reindert Pieterszoon. Hij bezit nog een paard. Goed geborsteld, wis en waarachtig.  Zijn kar heeft echter al jaren een slag in het wiel. Welk een triestheid. Nee mijn waerde, dan zie ik liever Methusalem in zijn T-Ford. Sjonge wat een verschijning. En welk een snelheid haalt hij uit dat duivels apparaat.” Methusalem haalde gemiddeld denk ik net, dan wel bergaf, vijfentwintig kilometer per uur. Knappe snuiter. In die tijd.

En zo ging het; de paarden verdwenen van de wegen, de ossen van het land. Radio Oranje werd Veronica. De stem van overzees werd een stem van op de zee. De dappere dodo, een volgens mij al lang uitgestorven en nutteloos stuk gevogelte werd tot leven gewekt in een kijkbuis. En toen ging het weer snel. De oorlogen; warme en koude, droegen hun steentje bij aan een industriële revolutie op allerlei gebieden. Zo niet een rots. De weg die was ingeslagen was onomkeerbaar. Mannen op de maan, of in Texas in een studio. Een Russische hond tussen de sterrenbeelden. Het kon niet gekker. We moesten kijkbuizen voor iedereen. Koelkasten. Automobielen voor wie het maar betalen wilde. De huismijt werd niet langer met stoffer en blik te lijf gegaan; nee nee, een zuigende bezem kwam ons verlossen van de stofnesten onder de bedstee. Ook al was dat lastig zuigen aangezien een bedstee een soort ingebouwde kast met een matras van stro was. Maar toch. Zuigen deed ie. De mens was ineens van alle gemakken voorzien. Huisvrouwen hielden zeeën van tijd over. Koffietijd was er echter nog niet. Hans van Willigenburg helaas wel. Daar zou de wereld gelukkig later pas veel later kennis mee maken.

Ontwikkelen, ontwikkelen, ontwikkelen. De eerste PC. Een kast van vijf bij vijf kon uitrekenen hoeveel drie keer drie was. Ook negen. Dat meen je niet!?! Maar toch hoera. Sneller ontwikkelen, nog sneller. Floppy werd CD. CD werd stick. Stickie is nu cloud. In de wolken. Ik zou willen dat ik het verzonnen had. Ineens lijk ik nu heel snel te gaan. Maar ja, op de tijdsbalk van de afgelopen honderd jaar was dit een flits. Nu dus ook. Huppakee. De PC werd ineens draagbaar. De PC werd langzaam telefoon. En diezelfde telefoon is ineens een slag groter. En niet om mee te bellen. Maar wel om dat mee te doen dat wat je inmiddels allemaal ook al kon op je telefoon. In deze maffe ontwikkeling heb je jezelf en passent nog even gediagnosticeerd tot slechtziende om vervolgens op een veel te groot scherm diverse vogels uit een katapult af te vuren op knorrende varkensgezichten die een ei gejat hebben. Ontwikkeling? Waarheen?

Ik heb er al veel gezien. Mensen met zo’n ding. Alsof ze hun leven bij zich hebben. De harde kopie van hun bestaan. Aangevuld met spelletjes en een soort tekstverwerker. Helaas wel met de batterij van een flink aangereden en ter plekke stervend duracell konijn. Twee keer knipperen met je ogen en dat ding moet aan het snoer. Wel een mooi leren flapje over het veel te breekbare scherm en  hoepla onder de arm. Wie doet je wat? Man! Je bent van de tijd. Van deze tijd wel te verstaan. Iedereen wil zo’n ding. De Chinese kinderfabriekjes draaien op volle toeren om aan de vraag te voldoen. Je hoort er niet meer bij zonder. We swishen, vegen, “appen”, tikken en liken ons een slag in de rondte. Op een tablet. Dat was een paar tientallen jaren terug nog chocola. Een hele reep of plak.  Veel chocola, Nou en of.  Ach, we ontwikkelen. Snel. Heel snel. Te snel? Geloof het niet. Het lijkt alleen wel of we geen behoefte meer hebben om ergens echt chocola van te maken.

De columnist

Tags |

Submit a Comment