Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

29

mrt
2012

In Column

By lastmoment

Twitter

On 29, mrt 2012 | | In Column | By lastmoment

“Eindelijk lente! #kanookwelwatkleurgebruiken.” “Wat duurt die pokketram lang!!” “Bah, spruitjes. Niet te vreten. Kan er ook niks van zeggen. #Gruwelgruwel.” “Even op bezoek bij iemand….” “Ik hou het niet meer!!!! $%&@^% #kuttelaat” “Volg ons! Wij volgen altijd terug!” “WEEKEND!! *plop*” “Kijk en dat is twee; het orgasmusje! #vogeltelling2012” “En uitverkocht! Volle zaal!” “Hoezo ruikt de hond van de buren altijd aan mijn kruis? #dtv” “Da was heel geen penalty!! #ajapsv” “Lekker gekookt voor mijn vriendinnetjes. Ovenschotel met spruitjes. Volgens oma’s recept. #genieten”

Twitter. De fascinerende wereld van het schieten met verbale hagel. Hoe langer ik over dit medium nadenk, hoe minder ik het eigenlijk begrijp. Wat zijn we in godsnaam aan het doen?? Het ergste is; het heeft ook mij in zijn greep. Gister vertelde ik zonder schaamte dat ik een nieuwe blender had gekocht. Waarom??? Wat heeft @minkydinky65 er aan om te weten dat ik een nieuwe blender heb? Ik zal het u vertellen. Geen ene reet! En toch vertel ik het haar. Of hem. Niet persoonlijk. Of toch wel? Wat me vervolgens nog het meest frappeert is dat @minkydinky65 nog geen twee minuten later aan al haar volgers verteld dat ik een nieuwe blender heb gekocht. Een retweet. Een papegaai. Een ouderwetse koppiekrouw in een nieuw jasje. Geen vijf minuten later word ik al gevolgd door “@Dutchblenderkings”. Ik  krijg de tip om het motortje af en toe met wat warme slaolie te laten draaien. Dan gaan de mesjes lekker glimmen. Oh mijn god. Een twittersneeuwbal rolt dus sneller dan je wilt de berg af.

In de tussentijd tweet Nederland er lustig op los. Zo bedankt @thomasacda de mensen voor alle complimenten. Graag gedaan. Ze waren echter niet van mij. Dus waarom “alle” mensen bedanken? @natveertje93 vraagt vervolgens of Thomas dan “niet naast zijn schoenen wil gaan lopen.“ Wat zullen ze daar samen hard om lachen. Die gekke natveertje. Altijd zo gevat. Het gat is gedicht. Helaas. Vroeger waren mensen van televisie nog echte beroemdheden. Daar keken we naar op. Daar wilden we mee op de foto. Daar wilden we samen met Ivo Niehe naar binnen om te kijken hoe ze wonen. Daar liet Sonja Barend in gesprek  zien dat het ook maar gewone mensen zijn. Daar lag Joop van Tellingen met zijn lens uren voor in de bosjes om vervolgens een leugenachtig ranzig blaadje in elkaar te plakken. Wat??? Patty Brard?? Hangend onder het paard van Henny Huisman? Niet?? Waarom?? Nederland in paniek. Dat kon toen nog. Nu tweet @pattybrard dat ze “bij de Huismannetjes van het paard gelazerd” is. “Kon me nog net aan iets vast houden” Niks spannends aan. De romantiek van het niet (zeker) weten is voorbij.

Maar goed, ik doe dus mee. Ik deel, ik lees, ik fladder, ik tweet en ik retweet met volle overgave. Ik kan mijn volgers toch niet teleurstellen?? Ik ben een virtuele Jezus met 681 apostelen. Zo voel ik me. Ik ben aan hen verplicht te vertellen wat ik doe, of ga doen. Daar hebben ze recht op. Ze smachten naar mijn woorden. Toch? Ze moeten weten wat ik meemaak tijdens dit avontuur wat we samen beleven. Dit leven. Mijn leven. Ons leven. Ik moet het delen. De puzzel valt in elkaar. Het kwartje is gevallen. Ik heb het licht gezien.

Ik tweet, dus ik besta.

De Columnist

Tags |

Submit a Comment