Image Image Image Image Image
Copyright 2015 Lastmoment

 

Scroll to Top

To Top

Column

22

mrt
2012

In Column

By lastmoment

Visitekaartjesrevolutie

On 22, mrt 2012 | | In Column | By lastmoment

Iedere zichzelf in de zakelijke markt ontwikkelende jongeman of vrouw kan het zich nog steeds herinneren. Je eerste visitekaartje. De eerste miniflyer van jezelf waarin je aan de wereld kunt laten zien dat je meedoet. Je telt mee. Het stoffige kantoor waar je voor werkt, het kantoor waarvoor je die horror-spaar-polissen aan de man probeert te brengen,  het kantoor waarvoor je probeert het middelste schap in een supermarkt gevuld te krijgen met jouw wel lekkere cervelaat,  het kantoor waarvoor je de laatste maanden alleen nog maar gehaktstaven met mayo en ranzige in plastic verpakte sandwiches eet in een van de vele tankstations die ons land rijk is, dat kantoor dat je beloont met een papieren identiteit. Nee nee, geen paspoort. Geen rijbewijs. Een visitekaartje. Van harte. P.Aardelul. Junior zakkenwasser. Wat geeft het? Welkom. Je doet mee. En het erge is, en dat herkennen we allemaal; de trots. Hoe lelijk ze ook zijn, hoe onduidelijk ook, hoe groot of hoe klein, we zijn trots. En zo hoort het. Dit ben ik, vanaf nu.

Echter de tendens verandert. Waar vroeger een simpel visitekaartje diende om te verdwijnen in het zwarte bakje om daar vervolgens te vergelen en nooit meer uitgehaald te worden, daar zie ik nu dat bedrijven denken dat het anders moet. Een nieuw idee. Marketingjongens hebben zitten zweten op plannen om het saaie visitekaartje nieuw leven in te blazen. Het is toch immers bijna overleden. Het visitekaartje stevent af op een vertrek met stille trom. De komst van de smartphones, ipads en andere technische snufjes lijken dit lot te versnellen. En daar kijkt niemand van op. Evolutie. Maar toch ziet de markt een probleem. Laten we techniek nu niet ons persoonlijke contact overnemen? Dat kan niet de bedoeling zijn. Vroeger gaven we een kaartje, ook om het ijs te breken. Om te zeggen wie we zijn. Daar staat het. Dat ben ik. Maar wat nu?

Laatst zag ik een lul met een vlieger in z’n hand een bedrijfspand binnen sluipen. Pilotenkoffer vol reclame in de andere hand. De lul keek niet gelukkig. Op de vlieger stond de bedrijfsnaam, de naam van deze lul in allemaal vrolijke kleuren. Wat een creativiteit! Dat straalt deze vlieger uit. Wat een staaltje out-of-the-box denken. Wat een uitstraling. Wat een visitekaartje. Niet meer het standaard model. Weg van de reeds bewandelde paden. Dat saaie pinpasformaatje van veel te dun papier, waar veel te veel informatie op staat; salut, adieu, tot nooit meer ziens. We gaan het anders doen! Misschien iets met een vlieger. God allemachtig. En we doen allemaal een gekke gele goofy stropdas om. En we laten een snor staan. Ook de vrouwen. En op vrijdag knippen we één broekspijp af.  Bij klanten in de zaak. Om drie uur pecies. En allemaal. Er zal over ons gesproken worden. Wij zijn zelf het visitekaartje. Wij zullen de massa ontstijgen en de grijze muis uit de spelonken van ons kantoor jagen. Wij zullen er weer toe doen! Het moet. This is the moment!

Ik geef u één tip. Gratis. Laat u niet meeslepen in deze mallemolen. Laat u niet door snelle, geflipte marketingmannen aanpraten dat u iets aan uw visitekaartje moet doen. Ik adviseer u juist het tegenovergestelde te doen. Haal alles van uw kaartje. Zet uw naam erop, of die van u werknemer. De naam van het bedrijf en een, bij voorkeur, ouderwets vast telefoonnummer. Daaronder in kleine letters “tijdens kantooruren te bereiken op….”. Schud uw (potentiële) klanten de hand. Kijk ze in hun ogen als u met ze spreekt en verkoop geen bullshit. Dan ben je zelf het beste visitekaartje ooit.

De lul met vlieger slentert ondertussen richting ingang,  het waait niet.

De Columnist

Submit a Comment